Οι δολοφονίες είναι η κορυφή του παγόβουνου, η πιο σκληρή έκφανση βίας σε βάρος των γυναικών. Θλιβερή αποτύπωση του εκφασισμού της κοινωνίας που αποκτά ανησυχητικές διαστάσεις το τελευταίο διάστημα. Και, δυστυχώς, τον τόνο δίνει η ανεξέλεγκτη κρατική βία!

«Δεν πρόκειται για μια απάντηση σε ένα «γιατί», αλλά για ανάγκη πολλών απαντήσεων σε πολλά πράγματα.Οφείλουμε να αναλύσουμε τις κοινωνικές συνθήκες. Να δούμε τους πολιτικούς όρους με τους οποίους βελτιώνονται οι κοινωνικές συνθήκες που επιτρέπουν να έχουμε φαινόμενα βίας μέσα στο σπίτι ή ακόμα και μέσα στους χώρους δουλειάς ή σεξισμού και σεξιστικών επιθέσεων στο δρόμο που περπατούμε, στο δημόσιο χώρο. Η βία δεν εκδηλώνεται μόνο μέσα σε ένα σπίτι πίσω από κλειστούς τοίχους και κλειστές πόρτες, μπορεί να εκδηλώνεται παντού. Φυσικά το νομικό οπλοστάσιο, το οποίο μπορώ να πω ότι δεν υστερεί και αυτό φάνηκε και από την χθεσινή, εμβληματική κίνηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου του κυρίου Διώτη, να αποστείλει ένα λαμπρό κείμενο προς όλους τους δικαστικούς λειτουργούς για τις πρωτοβουλίες που πρέπει να παίρνουν όχι μόνο σε νομικό ή δικαστικό επίπεδο προστασίας των αδύναμων, κυρίως των γυναικών, αλλά και των υπόλοιπων αδύναμων μελών των οικογενειών, απέναντι αυτά τα φαινόμενα. Αλλά και τι προληπτικά πρέπει να κάνουν οι εισαγγελείς και οι δικαστικοί λειτουργοί στους οποίους πολύ συχνά προσφεύγουν οι αδύναμες γυναίκες, ανυπεράσπιστες, ακόμη και παιδιά ή ανήμποροι ηλικιωμένοι, για να καταγγείλουν πριν πάνε καν στην αστυνομία τέτοιου είδους συμπεριφορές μέσα στο σπίτι……Εάν δεν βελτιωθούν οι κοινωνικοί όροι και ο τρόπος με τον οποίο πια θα αισθάνεται αυτός που είναι θύμα ότι το πέπλο της προστασίας του είναι και ο διπλανός του, δεν είμαι αισιόδοξη ότι θα βελτιωθούν τα πράγματα. Αυτό το δίχτυ προστασίας προς τον αδύναμο πρέπει να το κάνουμε όλοι όσοι αισθανόμαστε λίγο πιο δυνατοί από αυτόν. Δυστυχώς, όμως, και σε αυτό φταίει και η πανδημία, δημιουργήθηκαν τέτοιοι κοινωνικοί όροι βιαιότητας και εκφασισμού- και επιμένω σε αυτό -που δεν επιτρέπουν να είμαι αισιόδοξη. Και αυτή τη βία και αυτή την ένταση της συναντάς πολύ εύκολα πια. Δείτε για παράδειγμα πόσο ένα μικρό φιτιλάκι χρειάζεται για να δείρει κάποιος τον διπλανό του γιατί είναι εμβολιασμένος και αυτός είναι ανεμβολίαστος και αντιδρά. Αναπτύσσεται μία κουλτούρα βίας που είναι πάρα πολύ επικίνδυνη και υπάρχει και μία κουλτούρα ανοχής σε αυτή τη βία. Και ξέρετε γιατί; Γιατί είναι το ίδιο το κράτος που δίνει αυτό το σημάδι της έντασης της βίας. Όταν το ίδιο το κράτος υπερβαίνει τα όρια της εξουσίας του και αυθαιρετεί και γίνεται ακόμη πιο βίαιο, δρα με υπέρμετρα βίαιο τόπο , τότε κάνει το νεύμα στον άλλον να είναι υπέρμετρα βίαιος και μέσα στο σπίτι του, γιατί είναι εξουσιαστής, είναι η εξουσία, «L’État, c’est moi». Άρα υπάρχει μία τέτοια κουλτούρα, μία καλλιέργεια τέτοιας αντίληψης. Όσοι νόμοι και να έρθουν και όσο αυστηροί και να είναι, δυστυχώς φοβάμαι ότι δεν θα ανατρέψουμε αυτή την εικόνα και αυτή την κατάσταση. Και είναι άσχημες οι καταστάσεις που βιώνουν οι άνθρωποι μέσα στα σπίτια τους……Και βέβαια πρέπει να δούμε και τον πολιτικό μας λόγο. Δεν μπορεί να λέει βουλευτής-δεν θέλω να πω τώρα σε ποιο κόμμα, αναφέρομαι σε εκείνη τη συζήτηση που είχε γίνει για τη συνεπιμέλεια- ότι κάποιος μπορεί να πάρει το παιδί του, γιατί μπορεί να είναι πολύ καλός πατέρας, ακόμα κι αν δέρνει τη γυναίκα του! Δεν μπορεί να αναπτύσσεται τέτοια κουλτούρα. Και από την άλλη πρέπει να δούμε και εμείς οι ίδιοι και μέσα στους οργανωμένους οργανισμούς που ζούμε, είτε είναι στα κόμματα, είτε στη δουλειά, είτε είναι δημοσιογραφία ή μέσο μαζικής ενημέρωσης, τι ασπίδες προστασίας δημιουργούμε…»