«Η υπόθεση του 12χρονου παιδιού στον Κολωνό πρέπει να μας βάλει σε εγρήγορση σε σχέση με το πως εκπαιδεύεται η κοινωνία σε αυτή την πολιτική ανωμαλία Μητσοτάκη.

Αυτή η πολιτική ανωμαλία, που έχει να κάνει με την απαξίωση του κράτους και την κουλτούρα συγκάλυψης, δημιουργεί ένα αίσθημα ατιμωρησίας και ισχύος κάποιων που θεωρούν ότι έχουν ελεύθερο πεδίο για να δρουν με αυτόν τον τρόπο. Και ιδιαίτερα αν συναγελάζονται με τους ισχυρούς και τους έχοντες πολιτική δύναμη. Αυτό τείνει να γίνει κανονικότητα στην Ελλάδα του Μητσοτάκη. «Θα κάνω ό,τι θέλω χωρίς τον κίνδυνο τιμωρίας. Γιατί είμαι προύχων με δύναμη και υψηλές διασυνδέσεις. Αυτό το νεύμα της ατιμωρησίας το στέλνει συνεχώς ο ίδιος ο Μητσοτάκης. Το έχει κάνει και με δικούς του ανθρώπους, με την οικογένειά του και φυσικά με τον ίδιο.

Δείτε τι προσπάθειες συγκάλυψης και κάλυψης κατέβαλε για έναν στενό του συνεργάτη που καταδικάστηκε για ασέλγεια σε βάρος ανηλίκων, σε μια υπόθεση με διεθνείς προεκτάσεις.

Τι έγινε με έναν άνθρωπο που τον είχε επιλέξει ο Μητσοτάκης να είναι ο πολιτιστικός ταγός για να του προσφέρει, γλύφοντάς τον, Παρθενώνες! Στην ουσία ο Λιγνάδης έλεγε με αυτή του την κίνηση στον Μητσοτάκη- προσφέροντας τον μικρό Παρθενώνα στο τέλος μιας παράστασης- Κυβερνήτα ιδού ο στρατός σας!

Όλοι αυτοί είναι στον στρατό του Μητσοτάκη. Που ο ίδιος εγκλήματα, όπως αυτό των παράνομων παρακολουθήσεων, προσπαθεί να τα κουκουλώσει διαπράττοντας κι άλλα εγκλήματα, όπως αυτό της συγκάλυψης.

Έχουν κάνει κανονικότητα την πολιτική ανωμαλία και την κοινωνική ανωμαλία, όπως το να δουλεύει ένα παιδί και να μην πηγαίνει στο σχολείο. Πού μας γυρίζουν;»