«Κι αυτό το φιάσκο που προκάλεσε ο κ. Μητσοτάκης, δυστυχώς δεν έχει διεθνή αντίκτυπο μόνον για τον ίδιο, αλλά για όλη την χώρα.Για μια ακόμη φορά εξέθεσε την χώρα μας διεθνώς, προκάλεσε το κοινό αίσθημα, το αίσθημα των δημοκρατικών ανθρώπων. Ακόμη και το ίδιο του το κόμμα «κατάφερε» να διχάσει. Δεν είναι μόνον η αντίδραση Σαμαρά. Στις off the record συζητήσεις, βουλευτές της ΝΔ δεν κρύβουν την δυσαρέσκειά τους.Κι ενώ το 2019 ο ελληνικός λαός κατάφερε να πετάξει έξω από την ελληνική Βουλή τους νεοναζί, ο κ. Μητσοτάκης «κατάφερε» να τους ξαναβάλει και να τους δώσει λόγο.Ο κ. Μητσοτάκης έχει την πλήρη ευθύνη για αυτό.Το Μέγαρο Μαξίμου είχε σπεύσει να πει ότι ο Πρωθυπουργός κάλεσε τον Πρόεδρο της Ουκρανίας να μιλήσει στην ελληνική Βουλή. Και τώρα βλέπουμε ότι προσπαθούν να τα φορτώσουν στον Πρόεδρο της Βουλής, ο οποίος βέβαια έχει το δικό του μερίδιο ευθύνης. Και τότε, όταν ανακοινώθηκε ότι ο Πρωθυπουργός κάλεσε τον πρόεδρο της Ουκρανίας στην ελληνική Βουλή, ενώ αυτό είναι στην αρμοδιότητα του Προέδρου της και όχι του Πρωθυπουργού! Αλλά και τώρα, για το μπαίνει και το βγαίνει στη Βουλή!Βέβαια την κύρια ευθύνη την έχει ο κ. Μητσοτάκης, ο οποίος ήταν ο εμπνευστής αυτού του σχεδίου. Ο κ. Μητσοτάκης νόμιζε ότι θα περάσει στο ντούκου όλο αυτό. Ότι θα περάσουν, από το παράθυρο, οι ναζιστές μέσα στη Βουλή και ότι δεν θα αντιδράει ο κόσμος. Πήγε να μας ζυγίσει και να μας μετρήσει. Βρέθηκε, όμως, λειψός ο ίδιος! Και υπόλογος.Ο κ. Μητσοτάκης νόμιζε ότι προσκαλώντας τον Ουκρανό Πρόεδρο θα προκαλούσε ένα τεχνητό διχασμό στην αξιωματική αντιπολίτευση, καθώς και στα άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης. Επιδιώκοντας να κερδίσει από αυτό, μετρώντας μετά την ομιλία Ζελένσκι ποιος σηκώθηκε να χειροκροτήσει και ποιος όχι. Και τελικά, είναι ο ίδιος που εισέπραξε την ομόθυμη καταδίκη των πολιτικών δυνάμεων και των πολιτών. Πάλι πήγε μικροκομματικά να δημιουργήσει ένα κλίμα πολιτικού κέρδους για τον ίδιο, αλλά στο τέλος έχασε σε διπλωματικό επίπεδο η χώρα μας, χάθηκαν οι εντυπώσεις, χάθηκε το ουσιώδες μήνυμα που είναι: ότι η παρουσία του Ουκρανού Προέδρου, ανεξάρτητα από τις ευθύνες που ο ίδιος κουβαλά, είναι η εκπροσώπηση μιας χώρας που βρίσκεται στη θέση αυτής που δέχεται επίθεση από μια άλλη χώρα, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου. Που βρίσκεται στη θέση του αμυνόμενου. Που χάνει χιλιάδες ανθρώπους, που χάνει υποδομές, που έχει εκατομμύρια πρόσφυγες. Σε αυτό δεν μπορεί κανείς να μην υποκλιθεί. Σε ό,τι έχει όμως να κάνει με την διαχείριση του Έλληνα πρωθυπουργού, «κατάφερε» και πάλι να εμπλέξει τη χώρα μας χωρίς να έχει κανένα κέρδος. Ακούσετε πουθενά τον Ουκρανό Πρόεδρο να μιλά για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο; Ούτε καν στην κυπριακή Βουλή δεν το έκανε. Θα αξιολογηθεί για αυτή του την στάση. Η οποία κάθε άλλο παρά βοηθά την χώρα του να πείσει τους άλλους λαούς ότι η Ουκρανία δικαιούται να έχει την έγνοια τους…»