Μια συζήτηση 30 λεπτών, εφ’ όλης της ύλης και από κοντά, για την πανδημία, τις συγχωνεύσεις τμημάτων στα σχολεία, την ακρίβεια, τα ΜΜΕ, τα Panama papers, τη λίστα Πέτσα και την εξεταστική, τη Θεσσαλονίκη, τον εκφασισμό και τα γεγονότα στη Σταυρούπολη.

«…Δεν μπορείς να λες ότι τελείωσες με τον φασισμό και την Χρυσή Αυγή, όσο θα επικρατούν οι κοινωνικές και οικονομικές συνθήκες που θα τους τρέφουν, αλλά και όσο θα υπάρχουν πολιτικές δυνάμεις που θα τρέφουν αυτό το φίδι στον κόρφο  τους.  Και αναφέρομαι ξεκάθαρα στη ΝΔ. Ούτε τελειώσαμε επειδή είχαμε μία πολύ καλή απόφαση πέρυσι στο Εφετείο. Ο Κασιδιάρης μπορεί να είναι μέσα στη φυλακή, αλλά ο κασιδιαρισμός υπάρχει. Το ίδιο μπορεί κι ο Μπογδάνος να είναι πρόσκαιρα εκτός κοινοβουλευτικής ομάδας της ΝΔ , αλλά ο μπογδανισμός επικρατεί για τα καλά. Και βλέπετε ότι υπάρχουν και σχέσεις και διαδρομές που τελικά λες ότι αυτό διαποτίζει όλες τις διαδρομές και εκφάνσεις της καθημερινότητας, αλλά και της ελληνικής πολιτείας. Και αναφέρομαι και στο δικαστικό σύστημα. Η απόφαση δηλαδή για την αποφυλάκιση Παντελή ήταν κάτι που πλήγωσε το αίσθημα εμπιστοσύνης, αυτό που αισθάνεται ως ασφάλεια ο πολίτης απέναντι στη δικαιοσύνη και το πως βγαίνουν οι αποφάσεις…

…Από την άλλη- και αναφέρομαι στη Σταυρούπολη- η Σταυρούπολη είναι μία περιοχή λαϊκή, λαϊκών αγώνων, προοδευτική περιοχή. Κανείς φασιστάκος δεν μπορεί να τη στιγματίσει. Εκεί είναι το στρατόπεδο Παύλου Μελά, εκεί μαρτύρησαν άνθρωποι που πολέμησαν το ναζισμό με γυμνά χέρια. Κανείς δεν μπορεί να κηλιδώσει ούτε την ιστορία της Σταυρούπολης, ούτε του Ευόσμου, ούτε της Τούμπας. Να, μία καλή ευκαιρία για τα σχολεία να πάνε μία βόλτα και να μάθουν τα παιδιά τι είναι το στρατόπεδο Παύλου Μελά.  Αυτό που προσπερνούν οι άνθρωποι στιβαγμένοι στο «27» πηγαίνοντας στις δουλειές τους, αγωνιώντας αν θα βγουν υγιείς μέσα από το λεωφορείο. Περιμένοντας πως και πως να γυρίσουν στο σπίτι, χωρίς διάθεση να κάνουν τίποτα.  

Άρα ναι, συμφωνώ μαζί σας. Πρέπει να διεκδικήσουμε και το δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο και στον ελεύθερο χώρο,  κι αυτό νομίζω ότι είναι και το μεγάλο στοίχημα. Ειδικά για το όραμα που πρέπει να αναπτύξουμε για τη Θεσσαλονίκη. Πιστεύω ότι μέσα από αυτό το όραμα για τη Θεσσαλονίκη και για το πώς θα δούμε την πόλη μας, με τις νέες καινοτομίες της, με το μερίδιο που θα έχουν σε αυτή τη νέα πόλη  οι νέοι άνθρωποι,  με τις νέες ιδέες τους, θα χαράξουμε και το νέο αφήγημά μας για τη χώρα. Εάν δεν αναταχθεί η Θεσσαλονίκη,  δηλαδή να έχουμε αυτού του είδους τις μικρές κατακτήσεις στις πόλεις-κράτη,  νομίζω ότι το στοίχημα σε μεγαλύτερη κλίμακα δεν θα το κερδίσουμε εύκολα.»